Goedemorgen, onderstaand heb ik mijn ervaring van Malta onder woorden proberen te brengen. Uiteraard hebben we vandaag, de 15e, nog wat vuurwerk te gaan, maar onderstaande zienswijze is voornamelijk ontstaan na de avondshow van gisteren in Għaxaq. Vandaar dat ik het nu al geschreven heb: ik heb de ervaring nog vers op het netvlies, evenals het gevoel dat ik daarbij had.
Het is een persoonlijke stilistische voorkeur, geen absolute waarheid, en eigenlijk zou ik de stijlen zo min mogelijk moeten vergelijken. Maar goed: we zitten immers op een vuurwerkforum en volgens mij vinden we het vrijwel allemaal interessant om een onderbouwde mening/ervaring te lezen.
Kort en krachtig: ik vind Malta absoluut indrukwekkend, maar persoonlijk beleef ik het Siciliaanse vuurwerk een stuk intenser.
Daarbij moet ik meteen zeggen dat mijn referentiekader natuurlijk meespeelt. Als ik eerst naar Malta was gegaan en Sicilië nog niet had meegemaakt, was ik hier waarschijnlijk zwaar van onder de indruk geweest. Het vakmanschap is enorm, de traditie prachtig en sommige kalibers zijn nauwelijks te bevatten. Sicilië heeft voor mij alleen de lat behoorlijk hoog gelegd.
Er zijn ook echt dingen waarin Malta mij wél enorm heeft verrast. De zonnewielen/Catherine wheels vind ik bijvoorbeeld fantastisch. De combinatie van mechaniek, vuurwerk, timing en beweging is heel bijzonder en echt iets eigens. Ook de beraq shells vind ik erg gaaf en daarin zie je wat mij betreft veel meer van de complexiteit waar het Maltese vuurwerk om bekendstaat. De gestepte single-shots bij de Tower of Light waren ook een hoogtepunt. En de fabrieken bezoeken en zien hoeveel handwerk, kennis en traditie hierin zit, vond ik net zo interessant als de shows zelf.
Bij de reguliere avondshows merkte ik alleen steeds meer dat mijn persoonlijke voorkeur ergens anders ligt. De sferische shells zijn vaak prachtig uitgevoerd, maar qua effecten zie je veel dahlia, peony, crackling, ghost of color change. De kwaliteit is subliem, echt, maar ook vrij voorspelbaar na een aantal ballen gezien te hebben. Hetzelfde geldt wat mij betreft voor de Kulur: veel rings met dahlia, veel tremolant. Wederom geweldige kwaliteit, maar ook veel van hetzelfde. Allemaal niet problematisch an sich, maar voor mij wordt het dat wel wanneer het tempo ontbreekt. Na meerdere shows begon het daardoor toch wat herkenbaar te worden.
Ik mis vooral het moment waarop een shell opent en ik werkelijk geen idee heb wat er daarna gaat gebeuren. Op Sicilië had ik dat veel vaker. Daar zag ik shells met verschillende fases en bijzondere timing, stages en effecten. Dat soort dingen blijft bij mij veel meer hangen.
Zelfs de enorme Maltese kalibers hebben mij daardoor iets minder overdonderd dan ik vooraf had verwacht. Een 33" is technisch natuurlijk compleet absurd en alleen daarom al bijzonder om eens gezien te hebben. Maar wanneer het uiteindelijke beeld bijvoorbeeld een shell-of-shells met relatief conventionele peony-effecten is en je bovendien op flinke afstand staat, vind ik persoonlijk een kleinere maar veel complexere constructie interessanter. Grootte alleen maakt het voor mij niet automatisch indrukwekkender. Met zulke enorme kalibers zou ik juist graag effecten zien die lang blijven hangen of waarbij het beeld zich nog wat verder ontwikkelt.
Het grootste verschil zit voor mij uiteindelijk in het tempo en de totale compositie. Ik ben sowieso geen enorme liefhebber van pyromusicals. Geef mij maar vuurwerk waarbij de pyrotechniek zelf het ritme bepaalt: verschillende kalibers, reports, versnellen, salvo's, even terugnemen en vervolgens weer volledig escaleren. Op Sicilië had ik veel vaker het gevoel dat een show mij op die manier meesleepte. Ook het gebruik van meerdere schietposities, verschillende constructies en de afwisseling binnen een show vond ik daar interessanter.
Daar komt voor mij de hele festa zelf nog bij. De sfeer in de Siciliaanse dorpen, de opbouw en de mogelijkheid om het vuurwerk relatief dichtbij te beleven maken het één geheel. Zeker die afstand doet veel: een zware bom is dan niet alleen iets wat je ziet, maar iets wat je fysiek ervaart.
Dit is overigens absoluut niet bedoeld als negatief verhaal over Malta. Integendeel: ik ben erg blij dat ik het zelf heb meegemaakt en voor bepaalde disciplines is het echt uniek. De zonnewielen, beraqs, enorme kalibers en vooral het vakmanschap verdienen ontzettend veel respect.
Maar misschien is mijn belangrijkste conclusie van deze reis juist dat ik nu beter weet wat mijn persoonlijke smaak is: tempo, onconventionele en innovatieve shells, veel variatie en een show die zich blijft ontwikkelen en verrassen. In combinatie met de hele festa-cultuur wint Sicilië het voor mij daarom vrij ruim.
Mijn toekomstige reisbudget zal dus eerder richting Sicilië gaan en daarnaast wil ik me meer gaan focussen op het rennen van Batteria's. Dat lijkt me een enorm vette ervaring. Dus: niet omdat Malta minderwaardig is, maar simpelweg omdat ik na beide zelf meegemaakt te hebben weet welke stijl mij het meeste raakt.
En hoe gaaf is het om zo'n verhaal überhaupt te kunnen typen? Ik ben in zeer korte tijd enorm veel ervaringen rijker geworden. Kortom: nog één dag genieten hier en overmorgen begint het normale leven in Nederland weer.
Op naar november voor San Trifone en Rotello!
.
. Ga ook nog even in Mqabba kijken als je de kans hebt, dan zie je hoe je bommen NETJES afwerkt tot in de perfectie. 