IkBenHetMaar
VWC lid
LINK: https://aha24x7.com/burgerinitiatie...bod-moet-nederlandse-vuurwerktoeristen-weren/
De discussie over vuurwerk wordt vaak gebracht alsof het een uniek probleem is. Alsof het hier ineens gaat om iets uitzonderlijks, iets wat “niet anders kan dan verboden worden”. Maar als je één stap uitzoomt, zie je dat we dit mechanisme al lang kennen.
Nederlanders gaan inmiddels massaal het hele jaar door naar Duitsland om boodschappen te doen. Niet omdat ze dat leuk vinden, maar omdat het hier simpelweg te duur is geworden. Zo massaal zelfs, dat er inmiddels georganiseerde boodschappentochten bestaan. Dat wordt niet gezien als ondermijning, asociaal gedrag of probleemgedrag. Dat heet ineens: rationeel consumentengedrag.
En daar zit de parallel.
Beleid verandert → prijzen stijgen → gedrag verplaatst zich.
Niemand vindt dat vreemd. Niemand roept om verboden. Niemand zegt dat Duitsland “het probleem veroorzaakt”. Men accepteert simpelweg dat mensen zich aanpassen aan beleid.
Maar zodra we het over vuurwerk hebben, verdwijnt dat inzicht volledig.
Dan wordt hetzelfde gedrag ineens geframed als: “vuurwerktoerisme”, “ontwijking”, “overlast exporteren”, “dit moeten we stoppen” terwijl het mechanisme identiek is.
Nederland zegt:
“We moeten een vuurwerkverbod, want het is hier niet handhaafbaar door schade, rellen en geweld.”
Tegelijkertijd zie je dat in Duitsland: vuurwerk legaal verkocht wordt, massaal gekocht wordt, maar zonder dezelfde schaal van rellen, schade en structurele chaos
En dan ontstaat een ongemakkelijke vraag die nauwelijks wordt gesteld; als hetzelfde product in Duitsland niet leidt tot dezelfde problemen, hoe kan het probleem dan primair het product zijn?.
Dat wijst niet naar vuurwerk, maar dat wijst naar handhaving, organisatie, cultuur en beleid.
Wat hier feitelijk gebeurt: Nederland lost een handhavingsprobleem op met een verbod, dat verbod verplaatst gedrag over de grens, Duitsland vangt de economische en logistieke effecten op, en nu ontstaat daar druk om óók te gaan verbieden.
Niet omdat Duitsland faalt, maar omdat Nederlands beleid zichzelf wil laten kloppen.
Dat is geen veiligheidsbeleid, maar dat is beleidsafwenteling.
Precies hetzelfde zie je bij: boodschappen, brandstof, tabak, alcohol. Maar daar noemen we het geen probleem. Daar zeggen we: mensen passen zich aan.
Waarom accepteren we dat rationele gedrag bij geld wél, maar noemen we exact hetzelfde gedrag bij vuurwerk ineens “onacceptabel”?
Dat is geen objectieve afweging, maar selectieve framing.
Als het echte probleem vuurwerk was, dan zouden de problemen overal gelijk zijn.
Maar als de problemen verschillen per land, dan ligt de oorzaak niet bij het object, maar bij het systeem eromheen.
En zolang dat onderscheid niet eerlijk wordt gemaakt, blijven we beleid stapelen dat zichzelf moet blijven verdedigen, in plaats van beleid dat werkt....
De discussie over vuurwerk wordt vaak gebracht alsof het een uniek probleem is. Alsof het hier ineens gaat om iets uitzonderlijks, iets wat “niet anders kan dan verboden worden”. Maar als je één stap uitzoomt, zie je dat we dit mechanisme al lang kennen.
Nederlanders gaan inmiddels massaal het hele jaar door naar Duitsland om boodschappen te doen. Niet omdat ze dat leuk vinden, maar omdat het hier simpelweg te duur is geworden. Zo massaal zelfs, dat er inmiddels georganiseerde boodschappentochten bestaan. Dat wordt niet gezien als ondermijning, asociaal gedrag of probleemgedrag. Dat heet ineens: rationeel consumentengedrag.
En daar zit de parallel.
Beleid verandert → prijzen stijgen → gedrag verplaatst zich.
Niemand vindt dat vreemd. Niemand roept om verboden. Niemand zegt dat Duitsland “het probleem veroorzaakt”. Men accepteert simpelweg dat mensen zich aanpassen aan beleid.
Maar zodra we het over vuurwerk hebben, verdwijnt dat inzicht volledig.
Dan wordt hetzelfde gedrag ineens geframed als: “vuurwerktoerisme”, “ontwijking”, “overlast exporteren”, “dit moeten we stoppen” terwijl het mechanisme identiek is.
Nederland zegt:
“We moeten een vuurwerkverbod, want het is hier niet handhaafbaar door schade, rellen en geweld.”
Tegelijkertijd zie je dat in Duitsland: vuurwerk legaal verkocht wordt, massaal gekocht wordt, maar zonder dezelfde schaal van rellen, schade en structurele chaos
En dan ontstaat een ongemakkelijke vraag die nauwelijks wordt gesteld; als hetzelfde product in Duitsland niet leidt tot dezelfde problemen, hoe kan het probleem dan primair het product zijn?.
Dat wijst niet naar vuurwerk, maar dat wijst naar handhaving, organisatie, cultuur en beleid.
Wat hier feitelijk gebeurt: Nederland lost een handhavingsprobleem op met een verbod, dat verbod verplaatst gedrag over de grens, Duitsland vangt de economische en logistieke effecten op, en nu ontstaat daar druk om óók te gaan verbieden.
Niet omdat Duitsland faalt, maar omdat Nederlands beleid zichzelf wil laten kloppen.
Dat is geen veiligheidsbeleid, maar dat is beleidsafwenteling.
Precies hetzelfde zie je bij: boodschappen, brandstof, tabak, alcohol. Maar daar noemen we het geen probleem. Daar zeggen we: mensen passen zich aan.
Waarom accepteren we dat rationele gedrag bij geld wél, maar noemen we exact hetzelfde gedrag bij vuurwerk ineens “onacceptabel”?
Dat is geen objectieve afweging, maar selectieve framing.
Als het echte probleem vuurwerk was, dan zouden de problemen overal gelijk zijn.
Maar als de problemen verschillen per land, dan ligt de oorzaak niet bij het object, maar bij het systeem eromheen.
En zolang dat onderscheid niet eerlijk wordt gemaakt, blijven we beleid stapelen dat zichzelf moet blijven verdedigen, in plaats van beleid dat werkt....
